Death before dying..

“I don’t wanna die, but I aint keen on living either” zingt Robbie Williams. Hij kan het weten. Los van absolute levensdrift is zelfdestructie hem niet vreemd. En dat is  precies de reden waarom hij, voor mij althans, een buitengewoon intrigerend artiest blijft. Hij verwoordde ooit in een interview dat hij voortdurend beweegt tussen 2 uitersten; levens- en doodsangst. Hij is niet de enige, maar wel een van de weinigen die de moed hebben dit te reflecteren en uit te zenden. Angst is echter slechts 1 aspect van dood. 

De eerste keer dat ik, feitelijk, de dood in de ogen keek was toen ik, als kind, mijn oma vond op 1e kerstdag. Ze woonde bij ons in huis en ik had de gewoonte haar te wekken. Dit keer niet helaas. Het bijzondere was dat ik er op dat moment totaal geen negatieve lading bij had. Ik zat op haar bed, keek haar aan. Voelde haar koude lichaam. Ik weet nog dat ik ook door haar lange grijze haar streek.  Geen nare beelden, geen verwarring, nog geen conditionering omtrent dood. Gewoon mijn simpele waarneming; oma was dood. Pas later, door de impact van dit nieuws op mijn omgeving, het verdriet van mijn vader, de poespas er om heen, werd mij duidelijk dat dood een geheel eigen fenomeen is. En haar eigen rituelen, protocollen en codes kent. De dood komt niet alleen, ze reist met een eigen hofhouding. 

Inmiddels ben ik veel ouder. Mensen sterven. Door ziekte, ongeluk of ouderdom. En soms zelfs door eigen hand. Ik heb familieleden, vrienden en ouders van vrienden begraven. Heb crematoria bezocht. Afhankelijk van de setting en de aard van de relatie die ik met de overleden persoon  voelde was verdriet, in meer of mindere mate, de consequentie.Ik heb de dood ook als asielzoeker gehad in mijn eigen gezin. Zeer ongewenst en goddank kreeg hij geen vaste grond onder de voet. Gastvrijheid kent in mijn gezin zo zijn grenzen. Dood en sterven. Geen levend mens die dit mysterie kan doorgronden. De enige zekerheid die we hebben is dat wij dit lot eenmaal allemaal ondergaan. Dat maakt het een min of meer “geaccepteerd” verschijnsel. Dood wordt betreurd maar is inherent aan het menselijk bestaan.

Er zijn echter ook andere, figuurlijke gezichten van dood. Ik weet niet hoeveel mensen jij gemiddeld per dag in de ogen kijkt, maar ik zie doodse leegte vaker dan mij lief is. The zombies are among us. Niet verwijtbaar overigens. Angst dooft het innerlijk vuur. Verveling tast de levensdrift aan. Verdoving is makkelijker dan pijn ontstijgen. Vechtlust is een luxe die lijfeigenen zich zelden kunnen permitteren.. En ach, iedere dag een beetje doodgaan is vrij pijnloos zelfs. Zeker in een omgeving waar op intens leven zo ongeveer de doodstraf staat. In het sprookje van Sneeuwwitje wordt de vrouwelijke hoofdpersoon “dood” gemaakt door een lelijke stiefmoeder (lees omgeving) en een appel. Niet de 1e vrouw overigens die een hoge prijs betaalt voor appels eten. Ze valt in een diepe slaap. En gelukkig is er dan een heldhaftige prins die voldoende levenslust en zoenvaardigheid geniet om haar weer levend te kussen.Los van het feit dat ieder romantisch vrouwenhart harder gaat kloppen bij de gedachte aan een eigen prins is dit sprookje natuurlijk metaforisch. We lopen allemaal het risico in slaap te vallen. Het spanningsveld tussen levens- en doodsangst is soms overweldigend. Geruststellend dat er dan edele mannen en -vrouwen blijken te zijn die ons weer naar het rijk der levenden begeleiden. Ik applaudisseer voor moed en wakkerheid. Maar ik pleit vooral vurig voor kussende prinsen en prinsessen.

3 thoughts on “Death before dying..

  1. Heb je posting “death before dying” net gelezen. Werd halverwege zo geraakt, dat ik maar meteen ben gestopt om hem opnieuw aan mijn lief voor te lezen. Met Robbie Williams heb ik meer gemeen dan ik zo uit wil leggen. Laten we maar kort melden dat hij door dezelfde ziekte geraakt is als ik. Gelukkig kunnen we er allebei goed mee leven. Heb jij “het boek van leven en sterven” van Sogyal Rinpoche wellicht gelezen?
    Tussen je regels door kreeg ik dat gevoel namelijk.
    Pas wanneer je ontdekt dat angst om te leven veroorzaakt wordt door angst om te sterven, besef je dat het angst voor de angst is. Dan weet je ineens hoe het zit.
    Je kent Paulo Coelho vast en zeker. “Veronica beslikt te sterven” is een prachtige roman die naadloos aansluit bij deze blog van je. Ik kan altijd tranen krijgen als ik dingen lees, van mensen die begrijpen. Deze posting van jou is 1 van die dingen. Dank!

  2. Even voor de goeie orde.
    Ik maak net een tikfout. Voor de mensen die het boek gaan zoeken….
    Dat boek van Paulo Coelho heet dus ” Veronica besluit te sterven”.

    Geweldige inspirerende schrijver trouwens!
    Houdoe, John

  3. Je leest de regels net zo goed als dat je er tussendoor leest John !
    En dank je wel voor alweer een prachtig comment. Voel me gezien.

    Heb diverse boeken van Coelho gelezen, maar Veronica nog niet. Ga ik op mijn lijstje zetten. Verheug me er nu al op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s